به نام تک درخت جزیره عشق

نوازنده ی مرگ

آسمان خاکستری اتاقم امروز دلگیر تر از پیش شده است.دیوار های خانمان دیوانه وار سکوت را فرا     می خوانند و من در پی یافتن تو،همه جای این شهر واژگونه را جست و جو می کنم.همه چیز و       همه کس نقابی بر تن کرده اند از نفرت و خستگی

هنوز هم به بودن در اینجا عادت نکرده ام.کنار خانه ی جدیدمان درختی قدیمی است که تنه ی تنومند او انسان های اینجا را به وجد نمی آورد.به نظر می رسد هیچ جای دیگر شهر،درختی به بزرگی آن نباشد اما انسان ها بی تفاوت از کنارش می گذرند تا هر چه سریع تر خود را به ساختمان های غول پیکر اطرافشان برسانند که تعداد طبقاتشان فوران می کند.نمی دانم شاید هیچ وقت به وجودش هم توجهی نکرده باشند.

از پنجره به بیرون نگاه می کنم جز ساختمان های بلند و خیابان هایی که ماشین ها به سرعت از آنها عبور می کنند،چیزی نمی بینم.ندای امید در دلم نجوا می کند که تو در کنارم هستی عشق من.کنار تو بودن در کلبه ی خوشبختی چیزی است که من امروز آرزویش را می کنم.در کنار تو بودن برایم بزرگ ترین احساس دنیاست حتی بزرگتر از آپارتمان های این شهر،حسی قدیمی تر از درخت خانمان،زیباتر از همه جشن ها.

عشق من این هجدهمین نامه ای است که با تمام وجودم آن را در کنار ابدی ترین خانه ات می گذارم. این را می دانم که پرنده ی قلبم مثل همیشه،آن را عاشقانه به تو هدیه می کند.دیگر دلم نمی خواهد بودن در اینجا را تحمل کنم.این را فقط به تو می گویم.یادت نرود که همیشه تشنه ی مهربانی های تو خواهم بود.کاش به تو قول نمی دادم که بعد از تو در این دنیا بمانم.تحمل اینجا و آدمهاش سخته خیلی سخت...

                                خدایا تو کمکم کن،تو تنها پناه من در این بی کسی هستی

کمکم کن